(Deel2)

Het leven van St.-Amands - deel 2.
--------------------------------------------------
Amandus heeft zich tot aan zijn tocht naar Rome als kluizenaar nooit veel van het gebeuren in de wereld van die tijd aangetrokken. Na zijn nachtelijk visioen, waarbij hij de heilige Petrus ontmoet, wordt hij door de paus aangezet om zich in de grote missionaire beweging, begonnen onder paus Gregorius de Grote, als rondreizend missiebisschop in te zetten voor de evangelisatie van Noord-Gallië.

Dagobert is koning. Om zoveel mogelijk macht en aanhang te verwerven trouwt hij met zoveel mogelijk vrouwen uit de aristocratische families. Deze situatie schandaliseert vele mensen van adel zoals Pepijn de Oude, de gewone raadsman van de koning. Maar niemand durft aan deze bedenkingen te maken over zijn gedrag...! De vele kinderen uit deze toestand brengen de stabiliteit van het rijk in gevaar. Amandus is de enige die de moed heeft om Dagobert te vermanen. Deze stuurt hem in ballingschap naar de Basken. Vandaar dat we tot op vandaag nog cultusplaatsen rond St.-Amands vinden in Zuid-Frankrijk, Baskenland en Spanje.
Wanneer Dagobert dan een wettelijke zoon geboren wordt, wil hij hem laten dopen door Amandus. Maar ze zijn zijn spoor kwijt en het duurt vele dagen eer ze hem vinden. Amandus weigert te komen om te dopen zo de koning zijn leefwijze niet verandert...De koning weigert op zijn beurt! Bij de derde onderhandeling erkent de koning zijn ongelijk en doopt Amandus Sigibert III in Orléans. Voortaan blijven Amandus en Dagobert in contact met elkaar...

Amandus is de veertig lang voorbij en hij verneemt van de bisschop van Doornik het bestaan van de 'Vlamingen' die zich in het noorden van het rijk weigeren te bekeren. Hij trekt met een bang hart met enkele volgelingen naar Doornik om binnen te dringen in een landstreek die cultureel zo anders is dan de rest van Gallië. Met Jonas van Bobbio bereikt hij in een schuit Gent.. Zij stoten op vrouwen die weigeren zich met hun kinderen te laten dopen. Deze aarzelen niet zich met hun kinderen te laten diopen. Deze aarzelen zelfs niet Amandus in de Schelde te gooien en uit te schelden. Amandus trekt zich terug in Noord-Frankrijk. Hij voelt zich totaal mislukt als verkondiger en zendeling.. Tegelijk beseft hij dat de harde aanpak niet de juiste weg lijkt te zijn! Hij had namelijk van Dagobert een decreet meegekregen waarop stond dat alle Vlamingen verplicht waren om zich te laten dopen. Hij moet nu wel nadenken over een strategie tot christianisering op basis van woord en overreding.

Ondertussen heeft Dagobert het land van Elnon- het huidige St.-Amand-les-Eaux- toegewezen aan Amandus en zijn volgelingen. Met de belastingsgelden voor het gebied wordt er een eerste klooster gebouwd als vormingscentrum voor de streek en als rustplaats voor de zendelingen. Met enkele monniken en plaatselijke bekeerlingen, die de taal en de gebruiken van de Scheldestreek kennen,vaart hij weer af. Deze missie lukt nu wel. En langs de Schelde vind je nu nog een hele serie kerken aan Petrus toegewijd..die hem in Rome verschenen was en zijn opdracht gaf! In Gent worden twee kloosters gesticht: Sint-Pieters en een ander op de Blandijnberg. Vanuit Gent gaat hij missioneren tot in Antwerpen.

Het basisonderricht bij de missie is het credo en het Onze Vader! De dood en het hiernamaals zijn themas voor de latere pastoraal. Het zijn massagebeurtenissen met grote publieke ceremonies waarin gezongen wordt en gebeden bij de relieken van de heiligen!
De vita, af het eerste geschrift over het leven van Amandus (725) geschreven, toont ons de methode die Amandus gebruikte!  De graaf Otto heeft een man gearresteerd en veroordeeld tot de doodstraf. Het talrijk opgekomen publiek juicht het besluit toe.... Amandus probeert tussen te komen bij de graaf, maar wordt niet gehoord. De man moet hangen!  Met zijn temperament en ondanks de verboden gaat Amandus zelf  de dode man losmaken en neemt hem mee in zijn cel. Hij brengt bij hem de nacht door in gebed en de dode verrijst.
Dit exemplum of voorbeeldverhaal leert twee dingen: het vertrouwen van een christen in het gebed én de les van de barmhartigheid. Het is een appél om elkaar de fouten en tekorten te vergeven. En er is hier ook een eerste teken van een kerk die zich verzet tegen de doodstraf. Hier is een vraag tot respect aan de medemens welke ook zijn misdaad of zonde zou zijn.

PS 1. Naar de toespraak van dekaan Jean Heuclin op 02-02-'02 te Saint-Amand-les-Eaux geschreven.
     2. Volgt een derde deel over Amandus als bisschop te Maastricht.